فتواى أو مخالف فتواى مرجع سابقى كه معلوم الاعلميه بوده ، نباشد ; بايد از أو تقليد كند ، واگر چند نفر به نظر أو اعلم از ديگران وبا يكديگر مساوى باشند ، بايد از پرهيزگارترين آنها تقليد نمايد . ( مسأله 7 ) : بدست آوردن فتوا يعنى دستور مجتهد چهار راه دارد : أول : شنيدن از خود مجتهد . دوم : شنيدن از دو نفر عادل كه فتواى مجتهد را نقل كنند . سوم : شنيدن از كسى كه شخص به گفته أو اطمينان دارد . چهارم : ديدن در رساله مجتهد كه اطمينان به درستى آن باشد . ( مسأله 8 ) : تا مقلد يقين نكند كه فتواى مجتهد عوض شده مىتواند به آنچه در رساله أو نوشته شده عمل نمايد ، واگر احتمال دهد كه فتواى أو عوض شده جستجو لازم نيست . ( مسأله 9 ) : اگر مجتهد اعلم در مسأله اى فتوا دهد ، كسى كه از أو تقليد مىكند نمىتواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر عمل نمايد ، مگر اين كه فتواى غير اعلم مطابق احتياط باشد . ولى اگر فتوا ندهد وبفرمايد احتياط آن است كه فلان طور عمل شود ، مانند اين كه بفرمايد : احتياط آن است كه در ركعت سوم وچهارم نماز سه بار تسبيحات اربع گفته شود ، مقلد يا بايد به اين احتياط - كه احتياط واجب ناميده مىشود - عمل كند ، ويا به فتواى مجتهد ديگرى كه تقليدش جايز است واز مجتهد اعلم يك درجه پائين تر واز ساير مجتهدان علم أو بيشتر است عمل نمايد ، پس اگر أو يك مرتبه گفتن تسبيحات را كافى بداند مىتواند يك مرتبه بگويد ، وهم چنين است اگر مجتهد اعلم بفرمايد مسأله محل تأمل يا محل اشكال است . ( مسأله 10 ) : اگر مجتهد اعلم پيش يا پس از اظهار فتوا در مسأله اى احتياط كند ، مانند اين كه بفرمايد : هر گاه ظرف نجس را يك مرتبه در آب كر بشويند پاك مىشود ، اگر چه احتياط آن است كه سه بار بشويند مقلد أو نمىتواند در آن مسأله به فتواى مجتهد ديگر رجوع نمايد ، وبايد به فتواى أو عمل